باکره

تنها ترین شب را

در آغوش روسپی گذراند.

تا صبح بی صدا می گریست

بر سر تن سرد شبهایش

روسپی.

 ......................................................................................................................

دور شو....

      دور تر !

 تو که پوسیدنم را نظاره کردی

حال ببین....تکیدنم را

و

آوارشدن م  را روی من !

 

کمی دور تر ... برو

 تا زبانه های آتشی که بر جانم انداختی

   دامنت را نگیرد !

         ببین چگونه بدون هر گونه اعتراض

    میسوزم ...اما

      ن می سازم !

    ببین لبخند را میان این همه آتش

    به یاد آن درخت سیب

    فنجان چای

    گلیم کهنه .... آن همه گناه

    روی لبهای گر  گرفته ام رقاصی میکند !

     هنوز ...

        گناه  من بود ...

پاسخ تمنای لبانت ...

پاسخ ندادن ش....هم

 میروم 

 خاکستری را که درونش مدفون شده ام

    بر باد ش دهم

و بعد  من

اگر کسی سراغ خانه مرا گرفت

      بگو  به چشمان تو

 دمی...

نظر بیفکند !

دل به دریا زدمُ راهِ دلم، کج کردم

همرهِ دل شُده ، با عقل کمی لج کردم

غافل از دل که رَهَش بندِ سَرابی بودُ

بی ثمر رهِ عَبَث ، دو روزه مُنتج کردم

هردم به هر دری زدم دردم دوا نشد

دمی زدی و آندم به صـــد دوا شــدم

در دو چشمش گناه می خندید

بر رخش نور ماه می خندید

در گذرگاه آن لبان خموش

شعله یی بی پناه می خندید

شرمنک و پر از نیازی گنگ

با نگاهی که رنگ مستی داشت

در دو چشمش نگاه کردم و گفت

باید از عشق حاصلی برداشت

سایه یی روی سایه یی خم شد

در نهانگاه رازپرور شب

نفسی روی گونه یی لغزید

بوسه یی شعله زد میان دو لب

فروغ

خودکشی به سبک تو ترک بوسه ی نسیم

لحظه ای پر از غرور ترک این دیار دور

می رسم به چشم تو چند واژه تا عبور

خود کشی به سبک من با مداد و با قلم

 مرگ من عجیب نیست مرگ سایه های غم؟!!

شعر من طناب دار واژه ها چه بی قرار

بی نفس چگونه ام؟ مرده در سطور تار

رنگ صورتم کبود خالی از تنم وجود

جمله های آخرم « مثل من کسی نبود»

..................................................................................................................................

کورش تو نخواب که ملتت در خواب است ، آرامگه ات غرقه به زير آب است ، اينبار نه بيگانه که دشمن ز خود است ، صد ننگ به ما که روح تو بيتاب است

..................................................................................................................................

                              

آشنايي ها چه زود رنگ خاكستري گرفت
و جاده تن خسته تر از هر دوي ما به امتداد خويش مي نگرد
ميداني همسفر سهم من از روزگار شايد تبسمي كوتاست
و من به خود جفا ميكنم كه اين لبخند ساده را نيز از خود ميرانم
كاش روزي فرا مي رسيد كه خستگي را ه را از تن به در مي كرديم
تو بگو ناشكيبايي ام را بر شانه هاي كدامين مهربان ببارم؟
تو بگو بغض خيس چشمانم را بر گونه هاي خيس كدام دريا ببارم؟
هنوز ردپاي مبهمي از زخم عشق در  سينه ام مي سوزند
هنوز هم به دنبال اويي ميگردم كه سالهاست گمشده است
سالها پيش دردي عميق مرا در خويش تبخير كرد
 و امروز به ابرهاي پرباران رسيدم

تو میگفتی زمانی دور یا نزديك ؛ فريب زندگي ما را ،

 مرا از تو ... ترا از من جدا سازد و من باور نمي كردم.

 تو میگفتی زمان صد چهره افسرده هم دارد ،

 جهان تنها گرماي محبت نيست و من باور نمي كردم.

 تو میگفتی و من در گوش توافسانه می خواندم

 و افسوس اكنون هر يك جدا از هم ، راهي در پيش رو داريم.

 ومن تنها تنها... بارها از خويش مي پرسم: چه خواهي كرد؟؟؟ چه خواهم کرد؟؟؟

شاید این شعرفرو سوخته در شمع شبم

به دلم می گویم

سلام

من مریم دوست شیرینم .

ببخشید که مجبور شدم اینجوری و اینجا خبری رو بدم

که از خوندنش ناراحت می شید

شیرین جونم حالش خیلی بده و الان هم تو کما هستش

تو رو خدا براش دعا کنید

اون حالش خیلی بده

اون به دعا های دوستاش نیاز داره .

فقط براش دعا کنید

دعااااااااااااااااااااااااا

مریم

محمد علی بهمنی