تقویم..؟

جمشید شاه ...

من.. اینجا

نوروز را با آمدن باد...و

فرو ریختن سقف خانه

می فهمم ...

در آخرین خانه تکانی

پدر...

         مادر...

همراه آخرین باد   

در سطل ذباله ای که درست قد خانه شان بود

     مدفون شد !  ند

 نیم کیلو پیاز ,

 چند گوجه فرنگی نیمه کپک زده

 چند تا بال  و پای مرغ,

 مقداری آشغال گوشت و استخوان دنده که گوئی از سفره  سگ ولگردی دزدیده بود , 

  قبض پرداخت نشده آب و برق ,

وحشت  روبرو شدن با موجر...

  تمامی درآمد امروز دکانش بود که در زنبیلی با یک دست وچادر لغزانش

 را بادست دیگر بدنبال خود می کشید...

 رژ  روی لبهایش  روی چانه و گونه های رنگ پریده اش پراکنده بود .....

بوی دود کباب ,

 گرسنگی جگر گوشه های منتظر , ابروهایش را در هم پیچیده بود.

 

زنبیل را بر زمین گذاشت چادر را  بر اندام موزونش چسباند , گره ابروان را بازکرد.

 تمام وجودش شراره ای شد و از پنجره بازآشپزخانه همسایه

بر چشمان حریص و نیم تنه عریان کفتاری ریخت که اندام مردانه و

عضلانی اش از پشت هاله های دود خود نمائی می کرد .....

 

نه اسارت میان بازوان..نه صدای نفس نفس های مردهمسایه ونه گریه 

بی صدای خود را می فهمید....

اما

طعم لذیذ کباب را ...

در دهان بچه های گرسنه اش 

 مزمزه می کرد ..!

.

يه ذره پوست توي دستگاه خلقت تو كمياب بود؟

چند قطره خون چطور؟

يا شايد مي خواستي به من بفهموني خدايي؟

كدوم؟

چرا جواب نميدي؟

سکوت جایی برای ماندن نمیگذارد 

 شاید رمزهای عبور را میداند

به آرامی کوله بار خاطراتم را بر میدارم

میروم کنار پنجره نگاهم به جایی میرود

که او را برای اولين با در قلبم حس کردم

امروز
    در مزرعه گلهای آفتابگردان
                              خورشید را چیدم
                                               به موهایم زدم

حالا  زیبا تر از همیشه
                           به دیدنت می  آیم
                                              در آغوشم بگیر

تا اینبار شب سیاه تو
               درپس  سرخی غروب لبان من
                                                     آغاز شود

باکره

تنها ترین شب را

در آغوش روسپی گذراند.

تا صبح بی صدا می گریست

بر سر تن سرد شبهایش

روسپی.

 ......................................................................................................................

دور شو....

      دور تر !

 تو که پوسیدنم را نظاره کردی

حال ببین....تکیدنم را

و

آوارشدن م  را روی من !

 

کمی دور تر ... برو

 تا زبانه های آتشی که بر جانم انداختی

   دامنت را نگیرد !

         ببین چگونه بدون هر گونه اعتراض

    میسوزم ...اما

      ن می سازم !

    ببین لبخند را میان این همه آتش

    به یاد آن درخت سیب

    فنجان چای

    گلیم کهنه .... آن همه گناه

    روی لبهای گر  گرفته ام رقاصی میکند !

     هنوز ...

        گناه  من بود ...

پاسخ تمنای لبانت ...

پاسخ ندادن ش....هم

 میروم 

 خاکستری را که درونش مدفون شده ام

    بر باد ش دهم

و بعد  من

اگر کسی سراغ خانه مرا گرفت

      بگو  به چشمان تو

 دمی...

نظر بیفکند !

دل به دریا زدمُ راهِ دلم، کج کردم

همرهِ دل شُده ، با عقل کمی لج کردم

غافل از دل که رَهَش بندِ سَرابی بودُ

بی ثمر رهِ عَبَث ، دو روزه مُنتج کردم

هردم به هر دری زدم دردم دوا نشد

دمی زدی و آندم به صـــد دوا شــدم